Prowadzenie piłki to najbardziej lubiany przez wszystkich element techniki. Prezentujemy część wkładki z magazynu "Trener" dotyczącego nauczania i doskonalenia tego elementu. Materiały pochodzą z książki Jerzego Talagi i Dariusza Śledziewskiego "Piłka nożna. Nauczanie i doskonalenie techniki".

(fot. magazyn "Trener")
Prowadzenie piłki polega ono na kontakcie stopy ćwiczącego z piłką toczącą lub odbijaną w zamierzone miejsce. W ewolucji techniki piłki nożnej prowadzenie było bądź przeceniane, bądź niedoceniane (nauczanie, gra).

Chociaż we współczesnych systemach i stylach gry znaczenie tego elementu zmalało, to jednak jest on ciągle konieczny i pożyteczny w licznych fragmentach gry i ćwiczeniach treningowych. Skuteczne prowadzenie piłki uzależnione jest od dostosowania się zawodnika do wielu sytuacji dyktowanych przez walkę sportową. Oto kilka z nich: poziom technicznego opanowania ruchów z piłką, wykorzystanie warunków terenowych i atmosferycznych, sposób krycia ze strony przeciwnika, trafność decyzji alternatywnych (prowadzić czy podać piłkę, prowadzić czy strzelać) itp. Przy prowadzeniu piłki duże znaczenie mają: zdolność postrzegania i oceny aktualnej sytuacji na boisku (widzenie obwodowe), kontakt z piłką, najbliższym partnerem (widzenie centralne), koordynacja ruchowa i zdolność przewidywania (antycypacja). W technice prowadzenia piłki wykorzystywane są różne części stopy.

Ponieważ dobór sposobu prowadzenia piłki w czasie meczu jest najczęściej podświadomy, dlatego w strukturze tego elementu techniki zdecydowano się na podział w zależności od kierunku ruchu zawodnika i piłki (zobacz obrazek obok).

(fot. magazyn "Trener")
Prowadzenie po linii prostej

Prowadzenie piłki wewnętrzną częścią stopy
Stosowanie: Chcąc prowadzić piłkę jak najszybciej w kierunku zamierzonego celu, ćwiczący będzie starał się przemieszczać drogą najbardziej zbliżoną do linii prostej. Do takiego sposobu należy prowadzenie piłki wewnętrzną częścią stopy. Wykorzystuje się je najczęściej w bliskiej odległości od przeciwnika, zachowując precyzję kontaktu z piłką, zwolnienie tempa, przy atakowaniu pozycyjnym.

Technika
Ustawienie stopy prowadzącej piłkę takie same, jak przy uderzeniu wewnętrzną częścią stopy. Zetknięcia stopy z piłką, w zależności od szybkości prowadzenia, przypominają przesuwanie jej po podłożu (w wolnym tempie) lub lekkie uderzenia (przy szybkim tempie). Piłka cały czas ma być kontrolowana (nie powinna zbyt daleko oddalać się od stopy). Wzrok: piłka – przeciwnik – partner (widzenie centralne, obwodowe). Piłkę można prowadzić albo w kontakcie po każdym kroku lub co dwa, trzy kroki (w zależności od miejsca przeciwnika).

Błędy:
– zbyt silne uderzenia piłki;
– wzrok skierowany wyłącznie na piłce.

(fot. magazyn "Trener")
Prowadzenie piłki prostym podbiciem
Stosowanie: Jest to najczęściej stosowany i naturalny sposób prowadzenia piłki po linii prostej, chętnie wykorzystywany przez zawodników o małych stopach, szybkich, szczególnie środkiem boiska.

Technika Stopa nogi prowadzącej, mimo lekkiego usztywnienia, musi zachować konieczną ruchliwość w stawie skokowym. Kolano „nakrywa” piłkę, tułów pochylony w przód, wzrok naprzemiennie raz spoczywa na piłce, raz kontroluje sytuację na boisku. W zależności od odległości od przeciwnika piłkę należy prowadzić blisko stopy lub lekko uderzać ją i prowadzić szybciej.

Nauczanie:
– dowolne prowadzenie piłki prostym podbiciem;
– prowadzenie z przyśpieszeniem, zwalnianiem tempa;
– prowadzenie zmieniając na zmianę nogę prowadzącą (prawa, lewa);
– prowadzenie ze wzrokiem skierowanym na boisko (widzenie obwodowe).

Błędy:
– uderzenia piłki zamiast toczenia;
– wzrok skierowany tylko na piłkę (widzenie centralne);
– skręcanie stopy do wewnątrz lub na zewnątrz;
– prowadzenie piłki bez pochylenia tułowia.

(fot. magazyn "Trener")
Prowadzenie po linii łamanej

Prowadzenie piłki wewnętrznym podbiciem

Stosowanie: Prowadzenie piłki wewnętrznym podbiciem jest charakterystyczne dla zmiany kierunku poruszania się zawodnika. Daje szerokie możliwości utrzymania się przy piłce w bok od przeciwnika i mijania go przy atakowaniu przodem. Jest najczęściej stosowaną formą w stylu slalomowym, pozwalającym niekiedy na minięcie więcej niż jednego przeciwnika.

Technika
W przeciwieństwie do innych sposobów, prowadzenie piłki wewnętrznym podbiciem wymaga stałego kontaktu obu nóg z piłką (z nogi na nogę). W chwili prowadzenia obie nogi ugięte w kolanach, stopy zwrócone do wewnątrz przetaczają dynamicznie i szybko piłkę po linii łamanej, tułów zdecydowanie pochylony w przód, przygotowany do zmian środka ciężkości przy przetaczaniu piłki z nogi na nogę.

Nauczanie:
– prowadzenie piłki do przodu, co kilka kroków zmiana kierunku w prawo, w lewo przetaczając ją wewnętrznym podbiciem;
– prowadzenie piłki na wprost z przetaczaniem piłki z nogi na nogę.

(fot. magazyn "Trener")
Prowadzenie piłki zewnętrznym podbiciem
Stosowanie: Chociaż prowadzenie piłki zewnętrznym podbiciem zaliczono do grupy przemieszczanie się z piłką po linii prostej, to jednak jest ono bardziej uniwersalnie aniżeli dwa omówione wyżej i może być wykorzystane właściwie we wszystkich kierunkach. Podobnie, jak przy uderzeniach piłki, z prowadzenia zewnętrznym podbiciem korzystają zawodnicy o długich stopach.

Technika
Stopa nogi prowadzącej mocno skręcona do wewnątrz, kolano skierowane w kierunku nogi podporowej. Tak ustawiona stopa popycha piłkę do przodu. Nauczanie. Ponieważ prowadzenie piłki zewnętrznym podbiciem nie należy do trudnych, po pokazie i objaśnieniach można przystąpić od razu do właściwej formy ruchu.

(fot. magazyn "Trener")
Prowadzenie po linii krzywej
Stosowanie: Prowadzenie piłki po linii krzywej jest najbardziej uniwersalnym sposobem występującym w grze, a więc i w nauczaniu techniki prowadzenia piłki po łuku, po kole, po drodze łączącej wszystkie kierunki. O ile w prowadzeniu piłki po linii prostej i łamanej występują wyraźnie i zauważalne kontakty piłki z określoną częścią stopy, to prowadzenie po linii krzywej wykonywane jest na przemian kilkoma sposobami kontaktu stopy z piłką, m.in. wewnętrzną częścią stopy, wewnętrznym i zewnętrznym podbiciem, np. w charakterystycznym prowadzeniu piłki "ósemką". Praktycznie prowadzenie to wykonywane jest we fragmentach gry, gdy zachodzi potrzeba zmiany kierunku do przodu, w bok, do tyłu. Charakterystyczne jest tutaj występowanie częstych, szybkich kontaktów stopy z piłką (zmiana kierunku prowadzenia).

Technika
Wynika tu z konieczności zmian sposobu prowadzenia ze względu na kierunek oraz z sytuacji, gdzie znajduje się przeciwnik (noga dalsza). Ponieważ przy tym rodzaju prowadzenia piłki nie ma charakterystycznych kierunków, jak np. przy prowadzeniu piłki prostym podbiciem (po linii prostej) czy wewnętrznym podbiciem (po linii łamanej), stosowane są zmiennie sposoby jej prowadzenia raz wewnętrznym, raz zewnętrznym podbiciem, a innym razem wewnętrzną częścią stopy.

Nauczanie:
– prowadzenie piłki zewnętrznym podbiciem po wyznaczonej linii (łuku);
– j.w. – prowadzenie piłki wewnętrznym podbiciem;
– prowadzenie piłki po kole (piłka wewnątrz koła) wewnętrznym podbiciem;
– prowadzenie piłki po kole (piłka na zewnątrz) zewnętrznym podbiciem;
– j.w. – prowadzenie piłki zewnętrznym i wewnętrznym podbiciem na zmianę (co kilka kroków, co jeden krok);
– prowadzenie piłki "ósemką" o równej średnicy kół;
– prowadzenie piłki "ósemką" o różnej średnicy kół;
– prowadzenie piłki po linii krzywej w obecności przeciwnika;
– prowadzenie wewnętrznym podbiciem obiema nogami na zmianę;
– j.w. – między zawodnikami imitującymi obecność bierną przeciwnika;
– j.w. – między chorągiewkami (slalom dokoła przeszkody);
– prowadzenie piłki na wprost dowolnym sposobem przed biernym przeciwnikiem, zmiana na prowadzenie wewnętrznym podbiciem;
– j.w. – z przeciwnikiem aktywnym (przechodzenia do dryblingu).

Błędy:
– zbyt mało dynamiczna praca nóg przy zmianach kierunku;
– byt mały skręt stopy przy kontakcie z piłką;
– zbyt słabe wykorzystanie zmian środka ciężkości tułowia w momencie zmiany kierunku ruchu z piłką.

Pobierz magazyn "Trener"!